Ένα μικρό εκκλησάκι που το αγκαλιάζουν 17 δέντρα. Η Αγία Θεοδώρα βρίσκεται κοντά στην Βάστα Μεγαλόπολης. Είναι κτίσμα πιθανόν του 12ου αιώνα. Η παράδοση αναφέρει πως το θαύμα της Φύσης έχει σχέση με το μαρτύριο της Αγίας.
Τα κλαδιά τους ξεφυτρώνουν από τη σκεπή ενώ οι ρίζες τους, που δε φαίνονται, περνούν μέσα από τους τοίχους του για να καταλήξουν στο έδαφος. Είναι βέβαιο πως αν ανθρώπινος παράγοντας παρέμβει για να κόψει τα δέντρα ή να βελτιώσει κάτι στο εκκλησάκι, το κτίσμα θα καταστραφεί.
Το άφθονο νερό που τρέχει στο ποταμάκι κάτω από την εκκλησία ποτίζει τα δέντρα. Και τα δυο μαζί, ποτάμι και δέντρα, είναι η ευχή της Αγίας Θεοδώρας που όπως λέγεται παρακάλεσε στην προσευχή της λίγο πριν μαρτυρήσει «τα μαλλιά μου να γίνουν δέντρα και το αίμα μου ποτάμι για να τα ποτίζει».
Η διαδρομή
Γιορτάζει στις 11 Σεπτεμβρίου κάθε χρόνο. Χιλιάδες προσκυνητές επισκέπτονται το εκκλησάκι για να προσκυνήσουν και να θαυμάσουν αυτό το μοναδικό σύμπλεγμα. Για να φτάσει ο επισκέπτης στην Αγία Θοδώρα, ξεκινώντας από την Τρίπολη, παίρνει το δρόμο για Καλαμάτα, βγαίνει στην έξοδο για Μεγαλόπολη και στη συνέχεια στρίβει αριστερά προς Καλαμάτα από την παλαιό Εθνική Οδό.
Μετά από περίπου 2 χιλιόμετρα, στρίβει δεξιά ακολουθώντας τον δρόμο προς Ίσαρι – Βάστα (υπάρχουν σχετικές ταμπέλες που καθοδηγούν). Τα τελευταία έξι χιλιόμετρα του δρόμου, μέχρι να φτάσει στην Αγία Θοδώρα, θέλουν ιδιαίτερη προσοχή.
Ο δρόμος είναι κατηφορικός με πολλές στροφές. Αποζημιώνεται όμως ο επισκέπτης από το μυστήριο που αντικρίζει στο όμορφο εκκλησάκι αλλά και από το κάλλος του τοπίου με την οργιώδη βλάστηση και τα γάργαρα νερά. Στο χώρο υπάρχουν μικροπωλητές για κάποια ψώνια και λειτουργεί ταβέρνα εξασφαλίζοντας έτσι το φαγητό.
500 μ. από την εκκλησία, ακολουθώντας το κεφαλάρι, είναι η θέση ‘Νερόμυλος’, μαγευτική τοποθεσία πνιγμένη στο πράσινο. Εδώ υπήρχε παλιότερα νερόμυλος. Στη θέση του σήμερα υπάρχει εξοχικό κέντρο. Ο μηχανισμός του νερόμυλου έχει αποκατασταθεί από τους ιδιοκτήτες και λειτουργεί κανονικά. Η εκκλησία προσελκύει κάθε χρόνο χιλιάδες προσκυνητών και επισκεπτών.
Η ιστορία
Η ιστορία της Αγίας Θεοδώρας Κατά το Βυζάντιο, κάθε χωριό είχε αυτόνομο χαρακτήρα. Είχε τη δική του κοινωνική, διοικητική καθώς και στρατιωτική αρχή. Κάθε οικογένεια του χωριού όφειλε να προσφέρει έναν άντρα για το στρατό του κι αν αυτό δεν ήταν εφικτό, έπρεπε να καταβάλει χρήματα για τη μίσθωση ενός μισθοφόρου να την εκπροσωπήσει.
Η νεαρή Θεοδώρα ήταν το μεγαλύτερο κορίτσι μιας φτωχής και πολύ θρήσκας οικογένειας με πατέρα ηλικιωμένο και άρρωστο και ζούσε σε ένα χωριό της Πελοποννήσου, τη Βάστα, λίγο έξω από τη Μεγαλόπολη. Το χρηματικό ποσό που απαιτείτο για την πληρωμή μισθοφόρου ήταν πολύ μεγάλο για τις δυνατότητες της οικογένειάς της και ο πατέρας της ανήμπορος να πάρει μέρος σε μάχη. Έτσι η Θεοδώρα σε ηλικία 17 ετών αποφάσισε να υποδυθεί τον άντρα και να συμμετέχει η ίδια στο στρατό του χωριού της.
Βρέθηκε πολύ σύντομα να πολεμά σε μάχες με περίσσιο θάρρος και όπως ήταν λογικό προάχθηκε σε βαθμό. Το σθένος της, αλλά και η σεμνότητά της την έκαναν αρεστή μέσα στο στράτευμα. Μια νεαρή κοπέλα δεν μπόρεσε να αντισταθεί στη γοητεία του νεαρού στρατιώτη κι έτσι τον ερωτεύθηκε.
Η Θεοδώρα δεν ήθελε να προδώσει το μυστικό της γιατί αυτό θα εξέθετε όλη την οικογένειά της. Όσο κι αν η Θεοδώρα προσπαθούσε να μεταπείσει τη νεαρή κοπέλα λέγοντάς της ότι είναι αφιερωμένη στο Θεό, τόσο η νεαρή κοπέλα ήθελε το νεαρό που έβλεπε μπροστά της, τον όμορφο και θαρραλέο στρατιώτη που είχε γνωρίσει. Η συνεχής άρνηση της Θεοδώρας οδήγησε τη νεαρή κοπέλα στην εκδίκηση.
Κοιμήθηκε με κάποιον άλλο στρατιώτη με τον οποίο έμεινε έγκυος και πήγε στον Διοικητή του στρατού δηλώνοντας ότι η Θεοδώρα, δηλαδή ο στρατιώτης που είχε ερωτευθεί η κοπέλα, ήταν εκείνος που την άφησε έγκυο και θα έπρεπε να την παντρευτεί.
Η άρνηση της Θεοδώρας, η οποία δεν ήθελε να αποκαλύψει το μυστικό της, στο συγκεκριμένο γάμο, δεν επέτρεπε παρά την καταδίκη της σε θάνατο λόγω ατίμωσης της νεαρής κοπέλας.
Έτσι κι έγινε. Ο νεαρός στρατιώτης μέχρι την έσχατη στιγμή δεν ήθελε να αποκαλύψει το μυστικό του και να φέρει έτσι τον πατέρα του σε δύσκολη θέση. Οδηγήθηκε έξω από το χωριό και εκτελέστηκε. Καθώς ξεψυχούσε, είπε: «Κάνε Κύριε τα χρόνια μου να γίνουν δέντρα και το αίμα μου νερό να τα ποτίζει». και ξαφνικά, ένα ρυάκι σχηματίστηκε με ορμητικό νερό…
Άλλη θεωρία διατείνεται ότι η Αγία Θεοδώρα ήταν η Αυγούστα Θεοδώρα, κόρη του Αυτοκράτορα Κωνσταντίνου Η΄ της μακεδονικής δυναστείας, που λέγεται πως βασίλεψε σαν άνδρας από το 1055 μέχρι το 1056. Η Αυγούστα Θεοδώρα κατά τους ισχυρισμούς του Μιχαήλ ΣΤ΄ του Στρατιωτικού που τη διαδέχθηκε με κίνημα αρρώστησε βαριά και πέθανε, ενώ κατ’ άλλους εικάζεται ότι ο ίδιος την δολοφόνησε και την έθαψε εδώ.
Μερικούς αιώνες αργότερα, γύρω στον 12ο αιώνα, στο σημείο αυτό φτιάχτηκε ένα εκκλησάκι εις μνήμη της Αγίας Θεοδώρας όπου μεταφέρθηκαν και θάφτηκαν τα λείψανά της. Με την ολοκλήρωση του ναϊδρίου αυτού, φύτρωσαν 17 δέντρα στη στέγη του όσα και τα χρόνια της Θεοδώρας όταν θανατώθηκε και έτσι ολοκληρώθηκε ο θρύλος της Αγίας Θεοδώρας.
Πώς εξηγούν το φαινόμενο επιστήμονες
Η εξήγηση που έδωσαν για το παράδοξο αυτό φαινόμενο συνοπτικά μερικοί επιστήμονες:
κ. Λούκος Κων/νος (Γεωπόνος – Κόρινθος): ‘Δεν υπάρχει εξήγηση από πλευράς γεωπονικής επιστημονικής. Πρόκειται για ένα ΔΙΑΡΚΕΣ ΘΑΥΜΑ’.
κ. Μακρυγιάννης Π. (Γεωπόνος): ‘… Αλλά σα γεωπόνος, είμαι σε θέση να ξέρω πολύ καλά, ότι οι τοίχοι θα είχαν ανοίξει και σπάσει από τις ρίζες ενός μόνο δέντρου, πόσο μάλλον δεκαεπτά’.
κ. Ράπτης Γεώργιος (Δασολόγος – Ναύπακτος): ‘Το όλο φαινόμενο υπερβαίνει κάθε λογική, φυσική και επιστημονική εξήγηση του ανθρώπου’.
κ. Μπεληγιάννης Ελευθέριος (Πολιτικός Μηχανικός – Αθήνα): ‘Όταν ο αέρας αυτός (της ρεματιάς) έχει τη δυνατότητα να ξεριζώνει δέντρα, καταλαβαίνει κανείς, τι δυνάμεις εξασκούνται από τα 17 δέντρα για την ανατροπή της στέγης’.
κ. Σταυρογιάννη – Περρή Ελένη (Αρχιτέκτων – Καλαμάτα): ‘Φαινόμενο επιστημονικά ανεξήγητο. Οι δυνάμεις βάρους και αέρος σε συνάρτηση, θα έπρεπε λόγω θέσεως του εξωκλησιού, αλλά και λόγω της προχείρου κατασκευής αυτού, προς δε και της παλαιότητάς του να είχαν διαλύσει το κτίσμα. Τούτο όμως, παραμένει επί τόσους αιώνας χωρίς σοβαρές φθορές’.
κ. Παλλας (Διευθυντής Αρχαιοτήτων – Κόρινθος): ‘Βάσει των φυσικών νόμων, τουλάχιστον τα μεγάλα αυτά δέντρα, λόγω κλίσεως, ύψους, περιμέτρου έπρεπε να είχαν γκρεμισθεί. Δια να στέκουν αγέρωχα, είναι κάτι που η επιστήμη δεν μπορεί να δώσει εξήγηση’.
κ. Τίγκας Αναστάσιος (Θεολόγος, Αρχαιολόγος, Ιστορικός – Ηράκλειο Αττικής): ‘ Η όλη ανάπτυξις, ύπαρξις και ζωή των δέντρων επί της στέγης του ναού της Οσιοπαρθενομάρτυρος Θεοδώρας εκπλήσσει, αντιβαίνει προς πάσα λογικήν και φυσικήν εξήγησιν του ανθρώπου. Καταδεικνύει μίαν σπανίαν ιδιαιτερότητα, την επέμβασιν του Θεού επί της δημιουργίας Του, το θαύμα’.
Το μυστήριο των δέντρων
Ερευνητές από το Πανεπιστήμιο της Πάτρας έχουν μελετήσει τo κτήριο και κάνουν τις εξής παρατηρήσεις:
Πολλές ιστορίες έχουν δει το φως της δημοσιότητας για τη μικρή εκκλησία της Αγίας Θεοδώρας ιδιαίτερης θρησκευτικής σημασίας, σχετικά κυρίως με τη δημιουργία της, την Αγία από την οποία πήρε το όνομά της και γενικά την ιστορία της που επίσης περιλαμβάνει ένα “θαύμα”. Το κτίσμα της μικρής εκκλησίας, που επισκέπτονται πολλοί πιστοί κάθε χρόνο, είναι της Βυζαντινής εποχής και, εκτός από τη δικαιοδοσία της Εκκλησίας, υπάγεται στο Υπουργείο Πολιτισμού, ως Βυζαντινό Μνημείο.
Το 1996 το εργαστήριο Γεωφυσικής του Πανεπιστημίου της Πάτρας κλήθηκε από τη Διεύθυνση Αναστηλώσεων Βυζαντινών και Μεταβυζαντινών Μνημείων να μελετήσει το διατηρητέο κτίσμα ώστε να προβεί στη συνέχεια η Διεύθυνση στην αποκατάστασή του. Το πρόβλημα ήταν άμεσα συνδεδεμένο με το “θαύμα” που συμβαίνει εκεί και το μύθο που είναι διαδεδομένος γύρω από τη δημιουργία της μικρής εκκλησίας και έχει ως εξής: δεκαεπτά μεγάλα δένδρα και αρκετά μικρότερα έχουν φυτρώσει στη στέγη του κτιρίου. Οι ρίζες τους δεν είναι ορατές κάτω από τη λίγων εκατοστών στέγη, ούτε στο εσωτερικό ή στο εξωτερικό της εκκλησίας. Το όλο κτήριο είναι φυσικά υπό πίεση λόγω αυτού του μεγάλου φορτίου και έχουν γίνει πολλές επεμβάσεις ανακατασκευής κατά τη διάρκεια της ζωής του. Αυτές οι μη επαγελματικές επεμβάσεις είχαν ως αποτέλεσμα την καταστροφή της αρχιτεκτονικής του.
Το πρόβλημα που έπρεπε να επιλυθεί σχετικά με τα δένδρα στη στέγη ήταν να εξακριβωθεί πού κατευθύνονται οι ρίζες τους, χωρίς να προκληθεί το θρησκευτικό αίσθημα των ανθρώπων της εκκλησίας και των κληρικών, που ήταν άγρυπνοι φρουροί σε όλη την έρευνα. Μετά από μία επιτόπου εκτίμηση της κατάστασης αποφασίστηκε ότι γεωραντάρ υψηλής συχνότητας θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί στους τοίχους του κτηρίου μαζί με ηλεκτρική τομογραφία με πολύ μικρά ηλεκτρόδια, έτσι ώστε να υπάρξει διπλός έλεγχος της μεθοδολογίας.
Εργασίες αποκατάστασης
Tα αποτελέσματα της έρευνας αυτής έχυσαν άπλετο φως στο μυστήριο και έδωσαν στη Διεύθυνση Αναστηλώσεων Βυζαντινών και Μεταβυζαντινών Μνημείων όλες τις αναγκαίες απαντήσεις για να προχωρήσει με ασφάλεια στην αποκατάσταση της Εκκλησίας της Αγίας Θεοδώρας. Αποδείχθηκε ότι οι ρίζες ακολουθούν τα διάκενα που υπάρχουν μέσα στους πλευρικούς τοίχους πλάτους σχεδόν ένα μέτρο δημιουργώντας απωθητικές τάσεις μεταξύ των λίθων και έτσι καταλήγουν στο έδαφος. Αυτό οδηγεί στη δημιουργία ενός δικτύου ριζών που ενισχύει το κτίσμα από στατική άποψη αντιτιθέμενο στο φορτίο της στέγης, αλλά καταστρέφοντας συγχρόνως τους πέτρινους τοίχους. Αποδείχθηκε επίσης ότι ο νότιος τοίχος είναι σχεδόν ανέπαφος ενώ φαίνεται να υπάρχει ένα συγκεκριμένο κενό στον βόρειο.
Οι τελευταίες εργασίες αποκατάστασης έλαβαν χώρα μεταξύ 1998 και 1999. Προκειμένου να μην ξεραθούν οι ρίζες των δέντρων, ο καθαρισμός και η αρμολόγηση της τοιχοποιίας έγιναν χωρίς σιμεντενέσεις. Για την προστασία των τοιχογραφιών από την υγρασία καθαρίστηκε η οροφή από τα στρώματα χώματος και φύλλων που υπήρχε και τοποθετήθηκε ασφαλτόπανο με κολάρο γύρω από κάθε δέντρο, πολύ προσεχτικά για να μην τραυματίσουν τις ρίζες, ώστε να περιοριστεί στο ελάχιστο η υγρασία που περνάει κάτω από αυτά. Τέλος, τοποθετήθηκε σκεπή από σχιστόπλακες.
Μια από τις ομορφότερες ελληνικές πόλεις… εκεί στον βορρά, που βρέχεται στα ακίνητα νερά της λίμνης της, και περιμένει να την εξερευνήσουμε, κάθε εποχή και με κάθε τρόπο –περπατώντας, οδηγώντας, ποδηλατώντας… είναι η Καστοριά!
Εκτός των άλλων η Καστοριά έχει μια Παλιά Πόλη για την οποία μπορεί να υπερηφανεύεται… Σαν βγαλμένη από παραμύθι ή σκηνικό ταινίας, το Ντολτσό όπως ονομάζεται είναι η πιο παλιά και γραφική συνοικία στη Καστοριά, ανέπαφη από τον χρόνο, θα σας κάνει να θέλετε να χαθείτε ανάμεσα στα πέτρινα καλντερίμια της!
Πανέμορφα, αναστηλωμένα αρχοντικά –άλλα νεοκλασικά και άλλα πιστά στη μακεδονίτικη αρχιτεκτονική–, αξιόλογα μουσεία και λιθόστρωτα καλντερίμια «συνωμοτούν» για να µας ταξιδέψουν νοερά σε μια άλλη εποχή, τότε που η πόλη βρισκόταν στο ζενίθ της.
Το Ντολτσό είναι –όπως εύκολα θα μάντευε κανείς– η πιο αρχοντική από τις γειτονιές της. Ξεκινά από τον παραλιακό δρόμο στη νότια πλευρά της πόλης, και ανηφορίζει κάνοντας ζιγκ-ζαγκ σε λιθόκτιστα σοκάκια στολισμένα με τα παλιά της αρχοντικά και τα κουκλίστικα εκείνα σπιτάκια με τα χαγιάτια τους, που στηρίζονται σε ξύλινα δοκάρια, βυζαντινές εκκλησίες, πολύχρωμα βιτρό στα παράθυρα των οντάδων. Ένα σκηνικό που μοιάζει να έχει ξεπηδήσει από άλλη εποχή και να έρχεται ζωντανό και επιβλητικό μπροστά στα μάτια μας…
H Καστοριά είναι η “αρχόντισσα” της Μακεδονίας και αφού “φτάσαμε” ως εδώ δεν γίνεται να μην κάνουμε και μια βόλτα στη λίμνη!
Η λίμνη
Καστοριά ίσον λίμνη! Περισσότερο από κάθε άλλη, αυτή η πόλη της δυτικής Μακεδονίας είναι συνδεδεμένη με τη λίμνη Ορεστιάδα και το υγρό στοιχείο. Μια λίμνη που κάθε εποχή, κάθε μέρα, μέχρι και κάθε στιγμή, συνιστά ένα διαφορετικό κάδρο, έτσι όπως καθρεφτίζονται οι οξιές, τα πλατάνια και οι κορυφές από τα βουνά πάνω στη γυάλινη επιφάνειά της…
Με αυτή και τους φημισμένους της γουναράδες έχουν συνδέσει πολλοί στο μυαλό τους την Καστοριά.
Γιατί δεν είναι μόνο τα εντυπωσιακά αρχοντικά στις γραφικές συνοικίες Ντολτσό και Απόζαρι που μαγεύουν, δεν είναι απλώς ο απόηχος από τους κοσμοπολίτες εμπόρους που καταφθάνει μέχρι και σήμερα, δεν είναι αποκλειστικά η θέα και οι ατελείωτες βόλτες γύρω και κατά μήκος της λίμνης…
Η Καστοριά προσφέρει συνολικά μια πρωτόγνωρη εμπειρία που ξεκινάει με μια γνήσια «καλημέρα» από τα στόματα των χιλιάδων φιλικών και αυθεντικών κατοίκων αυτής της πόλης και καταλήγει σε ένα υψηλό επίπεδο ζωής που χαρακτηρίζεται από χαλαρούς ρυθμούς και γνήσια φιλοξενία.
Εξωστρεφής από τη μία (λόγω της μακραίωνης εμπορικής δραστηριότητας και σύνδεσής της με το εξωτερικό), αλώβητη από την τουριστική λαίλαπα από την άλλη, κρατάει ανόθευτο το χαρακτήρα μια γνήσιας Μακεδονίτισσας!
Κι όταν έρθει η ώρα να βγούμε εκτός πεπατημένης, τότε είναι σίγουρο πως θα μας μαγέψει ακόμα περισσότερο… Είναι γιατί μάλλον δεν το περιμένουμε…. Γραφικά χωριά, ιστορικές μονές, πεδία μάχης, κινηματογραφικά σκηνικά, χιονισμένα βουνά και μια απλωσιά που κάνει το βλέμμα να χάνεται ελεύθερο από τη μια άκρη στην άλλη…
Αν και τα περισσότερα αναξιοποίητα, εύκολα προσβάσιμα όμως λόγω του καλού οδικού δικτύου, κερδίζουν το θαυμασμό όσων μπορούν να εκτιμήσουν! Είναι σαν να κάνεις ένα ταξίδι στο παρελθόν, μέσα στο χρόνο, σαν να γεμίζεις ενέργεια ζώντας για λίγο στους ρυθμούς μιας επαρχιακής… καθημερινότητας, που σπάνια συναντάς στις μέρες μας…
Κι αν η Καστοριά παραμένει να σου φαίνεται ένα μακρινό ταξίδι, θα διαπιστώσεις σύντομα πως κάνεις λάθος! Μέσω της Εγνατίας οδού (μιάμιση ώρα από Θεσσαλονίκη) αλλά και της απευθείας αεροπορικής της σύνδεσης με Αθήνα, έχει έρθει πιο κοντά μας, ακόμα και γι’ αυτό το Σαββατοκύριακο που επιθυμούσες να δραπετεύσεις.
Το ήξερες ότι…
υπάρχουν πολλές εκδοχές για το πώς πήρε το όνομά της; Η επικρατέστερη θεωρείται η άποψη ότι προήλθε από τους κάστορες που ενδημούσαν για αιώνες στη λίμνη!
στην Καστοριά υπήρχαν εφτά τζαμιά; Σήμερα πίσω από τη Νομαρχία εντοπίζεται ο μεντρεσές, με τις χαρακτηριστικές κωνικές κεραμιδένιες στέγες!
ο Ναυτικός Όμιλος Καστοριάς δραστηριοποιείται από το 1957;
η πόλη αριθμεί πάνω από 72 βυζαντινές και μεταβυζαντινές εκκλησίες; Σημείο αναφοράς, η εκκλησία της Παναγίας Σκουταριώτισσας ή Κουμπελίδικης (ονομάστηκε έτσι από το ασυνήθιστα υψηλό τύμπανο-κουμπέ που χαρακτηρίζει τον τρούλο της).
η Νότια με τη Βόρεια παραλία έχουν διαφορά θερμοκρασίας, που φτάνει και τους 5οC;
στην Καστοριά ανακαλύφθηκε η πρώτη λευκή τρούφα στην Ελλάδα από τον φαρμακοποιό Γιώργο Δέτκο, πρόεδρο του συλλόγου Μανιταρόφιλων Δυτικής Μακεδονίας;
στην ευρύτερη περιοχή της Καστοριάς δραστηριοποιείται και η οργάνωση «Αρκτούρος»;
ο Σύνδεσμος Γουνοποιητικής Καστοριάς θα εγκαινιάσει σύντομα καινούριο εκθετήριο;
Όταν μπορέσουμε να ταξιδέψουμε ξανά, και όσοι από εσάς έβαλαν ήδη στο πλάνο την όμορφη Καστοριά εδώ σας έχουμε και μια έξοχη επιλογή για διαμονή. Ένα υπέροχο παραδοσιακό αρχοντικό… που μπορείτε να δείτε εδώ
Ο ναός Αγίου Νεκταρίου βρίσκεται δίπλα στην Ιερά Μονή Αγίας Τριάδος (γυναικείο Ιερό Ησυχαστήριο) κοντά στο χωριό Κοντός, απέναντι από τον λόφο της Παλαιοχώρας (αποκαλείται και νησιωτικός Μυστράς). Εκτός από το μοναστήρι, στην περιοχή υπάρχει η Μονή της Αγίας Αικατερίνης Αίγινας, αλλά και το εκκλησάκι του Σταυρού. Στο χώρο της μονής υπάρχει το πηγάδι του Αγίου Νεκταρίου απ’ όπου αναβλύζει νερό (θεωρείται αγίασμα), ενώ το μοναστήρι διαθέτει και ξενώνες για τους επισκέπτες. Η Ιερά Μονή του Αγίου Νεκταρίου αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα ορθόδοξα Μοναστήρια των Βαλκανίων.
Προτεινόμενες εκδρομές:
Το Μοναστήρι του Αγίου Νεκταρίου – Η σημασία του
Το Μοναστήρι του Αγίου Νεκταρίου στην Αίγινα αποτελεί ένα από τα κορυφαία αξιοθέατα του νησιού και τόπο έλξης για τους επισκέπτες του οι οποίοι συρρέουν στο σημείο κατά χιλιάδες καθ’ όλη τη διάρκεια του χρόνου για να προσκυνήσουν και να θεραπευθούν. Θεωρείται θαυματουργό καθώς ο Άγιος Νεκτάριος ή Νεκτάριος Πενταπόλεως ή Νεκτάριος Αιγίνης (1 Οκτωβρίου 1846 – 9 Νοεμβρίου 1920) είναι ένας σύγχρονος άγιος της Ανατολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας ο οποίος πιστεύεται ότι πραγματοποίησε θαύματα ενώ βρισκόταν ακόμα εν ζωή. Επιπλέον, το Μοναστήρι του Αγίου Νεκταρίου στην Αίγινα αποτελεί όχι μόνο ένα από τα μεγαλύτερα Μοναστήρια της Ελλάδας, αλλά και μία από τις μεγαλύτερες ορθόδοξες εκκλησίες των Βαλκανίων. Αν και γνωστό στο ευρύ κοινό, λίγο κόσμος γνωρίζει την αληθινή ιστορία και σημασία του.
Το Μοναστήρι του Αγίου Νεκταρίου – Η λειτουργία του
Το Μοναστήρι του Αγίου Νεκταρίου ξεκίνησε να λειτουργεί (επαναλειτούργησε για την ακρίβεια) από τον ίδιο τον Άγιο Νεκτάριο όταν έψαχνε έναν τόπο να στεγάσει ένα μοναστήρι για το τέλος της ζωής του, έναν «Εκκλησιαστικό Παρθενώνα», όπως έλεγε. Μαζί με 4 μοναχές οι οποίες επιθυμούσαν να μονάσουν υπό την πνευματική καθοδήγηση και εποπτεία του, βρήκε ένα παλαιό εγκαταλελειμμένο μοναστήρι στην Αίγινα στη θέση Ξάντος στο οποίο και αποφάσισε να στεγάσει τις 4 αυτές μοναχές και άλλες 3 που ήδη μόναζαν στο νησί. Το μοναστήρι επαναλειτούργησε το 1904 υπό την καθοδήγηση του Αγίου Νεκταρίου, παρ’ ότι αυτός ακόμα βρισκόταν στη Ριζάρειο Σχολή – ο ίδιος εγκαταστάθηκε μόνιμα στο νησί το 1908. Τη σημερινή μορφή του απέκτησε το χρονικό διάστημα 1973- 1994, με τους ντόπιους να χτίζουν πάνω στα ερείπια ενός βυζαντινού μοναστηριού. Η εκκλησία σήμερα διαθέτει δύο ψηλά καμπαναριά και τέσσερις σειρές από παράθυρα (με το χαρακτηριστικό κόκκινο τόξο) για επιστέγασμα. Στις μέρες μας κατοικούν στο Μοναστήρι 14 μοναχές.
Ο Άγιος Νεκτάριος και η Ριζάρειος Σχολή
Ο Άγιος Νεκτάριος διετέλεσε διευθυντής της Ριζαρείου Σχολής Αθηνών για 14 συνεχόμενες χρονιές, έως και το 1908, όταν εγκατέλειψε τη θέση του για λόγους υγείας. Το έργο του στη Ριζάρειο ήταν οργανωτικό, εκπαιδευτικό, συγγραφικό και παιδαγωγικό. Επιπλέον, ως διευθυντής της Ριζαρείου Σχολής φρόντιζε ιδιαίτερα για τη φυσική υγεία των σπουδαστών μέσω άσκησης και καλής διατροφής – ήταν μάλιστα ο πρώτος που έθεσε το ποδόσφαιρο ως άθλημα στο σχολικό χώρο. Ο ίδιος ευλόγησε ως «οιωνό άριστο» τη σύσταση Γυμναστικού Συλλόγου με στόχο τη σωματική εκγύμναση και την πνευματική ανάπτυξη προς την «τελεία μόρφωση και τελεία αγωγή». Αυτός είναι και ο λόγος που ανακηρύχθηκε ως Προστάτης άγιος των Γυμναστών.
Τα Θαύματα του Αγίου Νεκταρίου
Ο Νεκτάριος έγινε πολύ σύντομα αγαπητός και το Μοναστήρι του Αγίου Νεκταρίου θεωρήθηκε και θεωρείται θαυματουργό χάρη στα θαύματα που πιστεύεται ότι πραγματοποίησε ο Νεκτάριος ενώ βρισκόταν ακόμα εν ζωή.
Συγκεκριμένα, η παρουσία του στην Αίγινα, συνδέθηκε με δύο γεγονότα, που τον κατέστησαν άμεσα λαοφιλή. Ο Νεκτάριος αρχικά θεράπευσε έναν δαιμονισμένο νέο κάτι που γρήγορα μαθεύτηκε στο νησί. Στη συνέχεια και χάρη σε αυτό το πρώτο γνωστό από μαρτυρίες θαύμα, χωρικοί της Αίγινας τον επισκέφτηκαν ζητώντας του να λειτουργήσει και να δεηθεί στο Θεό παρακαλώντας Τον να βρέξει. Είχαν περάσει 3 ολόκληρα χρόνια χωρίς βροχή στο νησί με αποτέλεσμα να έχει προκληθεί εκτεταμένη ανομβρία και οικονομική ζημία για τους κατοίκους του. Ο Νεκτάριος, μαζί με τη σύσσωμη παρουσία των νησιωτών, πράγματι λειτούργησε και προσευχήθηκε στο Θεό και την ίδια μέρα άρχισε να βρέχει. Τα δύο αυτά γεγονότα εξελήφθησαν ως θεϊκά σημάδια από τους Αιγινήτες και ο Άγιος Νεκτάριος θεωρείτο από αυτούς εν ζωή Άγιος (πριν ακόμα ανακηρυχθεί και επίσημα ως Άγιος).
Αλλά και μετά θάνατον, υπάρχουν γεγονότα που περιγράφουν οι μοναχές, οι ιερείς και οι νησιώτες της Αίγινας τα οποία είναι πραγματικά αξιοπερίεργα και τα οποία δικαιολογούν τη σημερινή του λαοφιλία. Λέγεται ότι στο διπλανό κρεβάτι όπου νοσηλευόταν ο Άγιος Νεκτάριος και όπου κοιμήθηκε, νοσηλευόταν ένας παραπληγικός, ο οποίος, όταν ακούμπησε τη φανέλα του κεκοιμημένου Αγίου επάνω του θεραπεύτηκε. Λέγεται ακόμα ότι κατά τη μεταφορά του δεν είχε βάρος, ενώ το μέτωπό του ανάβλυζε μύρο. Το μεγαλύτερο όμως μυστήριο είναι ότι το λείψανο του Αγίου παρά τις 3 ταφές και εκταφές παρέμενε αναλλοίωτο για περισσότερα από 30 χρόνια. Το λείψανό του, για πρώτη φορά, εξετάφη 3 χρόνια μετά την κοίμησή του και σήμερα η κάρα και τα οστά του Αγίου Νεκταρίου φυλάσσονται στην ιερά μονή της Αγίας Τριάδος που ίδρυσε ο ίδιος στην Αίγινα.
Αν κανείς ενδιαφέρεται να μάθει περισσότερα για τα θαύματα του Αγίου Νεκταρίου, υπάρχει τεράστια βιβλιογραφία στο διαδίκτυο αλλά και εκτός, μαρτυρίες ανθρώπων από την Ελλάδα και όχι μόνο και βέβαια τόσες και τόσες ιστορίες που έχουν να διηγηθούν οι μοναχοί και οι μοναχές που ζουν μέσα στο Μοναστήρι…
Η κοίμηση του Αγίου Νεκταρίου και η ανακήρυξή του σε Άγιο
Ο Άγιος Νεκτάριος – που πλέον είναι ο προστάτης της Αίγινας – πέθανε το 1920 στο Αρεταίειο Νοσοκομείο από καρκίνο του προστάτη, ασθένεια που τον ταλαιπωρούσε τα τελευταία χρόνια της ζωής του, αφήνοντας πίσω του ένα πλούσιο ποιμαντικό, θεολογικό και συγγραφικό έργο.
Ο Νεκτάριος δεν ανακηρύχθηκε Άγιος αμέσως όταν πέθανε παρά έπειτα από 40 χρόνια (20 Απριλίου 1961). Ήταν ο Οικουμενικός Πατριάρχης Αθηναγόρας που έκρινε πως έπρεπε να τον ανακηρύξει Άγιο καθώς είχε πραγματοποιήσει μεγάλο ποιμαντικό και εκκλησιαστικό έργο. Έκτοτε το Μοναστήρι του Αγίου Νεκταρίου στην Αίγινα θεωρείται μία πηγή ελπίδας για τους ευσεβείς πιστούς και όχι μόνο.
Εορτασμός Ιεράς Μνήμης του Αγίου Νεκταρίου
Το Μοναστήρι του Αγίου Νεκταρίου γιορτάζει στις 9 Νοεμβρίου (κοίμηση Αγίου Νεκταρίου). Οι εορτασμοί ξεκινούν στις 8 Νοεμβρίου για να κορυφωθούν στις 9 Νοεμβρίου και το πρόγραμμα των εορτασμών, με μικρές αποκλίσεις, διαμορφώνεται κάθε χρόνο ως εξής:
8 Νοεμβρίου 18:00 Μικρός Εσπερινός στο Καθολικό της Ιεράς Μονής Αγίας Τριάδος και στη συνέχεια κάθοδος της Τιμίας Κάρας με λατρευτική πομπή στον νέο Ναό. 18:30 Μεγάλος Πανηγυρικός Εσπερινός στο νέο Ναό του Αγίου Νεκταρίου. 22:00 – 05:00 Ολονύκτιος Ιερά Αγρυπνία.
9 Νοεμβρίου 06:30 πμ Όρθρος 07:30 πμ Αρχιερατική Θεία Λειτουργία 10:30 πμ Εκκίνηση Λιτανευτικής πομπής και κάθοδος στην πόλη της Αίγινας με αυτοκινητοπομπή. 11:00 πμ Λιτάνευση των τιμίων Λειψάνων στις κεντρικές οδούς της πόλης της Αίγινας. 12:00 – 16:00 Παραμονή Αγίας Κάρας στον Μητροπολιτικό Ναό της Αίγινας. 16:30 Η Τιμία Κάρα θα μεταφερθεί από το Μητροπολιτικό Ναό της Αίγινας στην Ιερά Μονή Αγίας Τριάδος όπου θα πραγματοποιηθεί μεγάλος εσπερινός και απόδοση της ιεράς παράκλησης.
Το Μοναστήρι γιορτάζει και στις 3 Σεπτεμβρίου (ημέρα ανακομιδής Ι. Λειψάνων του Αγίου Νεκταρίου).
Τοποθεσία & Πρόσβαση
Ο Άγιος Νεκτάριος βρίσκεται στα μέσα της διαδρομής από το λιμάνι της Αίγινας μέχρι την Αγία Μαρίνα (6 χμ από το λιμάνι της Αίγινας και 7 χμ από την Αγία Μαρίνα). Στην ευρύτερη περιοχή του Αγίου Νεκταρίου θα βρεις την Παλιαχώρα (ο νησιωτικός Μυστράς όπως την αποκαλούν, μόλις 1 χιλιόμετρο μακριά) και τη Μονή Αγίας Αικατερίνης Αίγινας (στα 300 μ.) για συνδυαστική επίσκεψη αλλά και καλές επιλογές για φαγητό ή απλά κάτι δροσιστικό.
Η πρόσβαση προς το Μοναστήρι του Αγίου Νεκταρίου είναι εύκολη με αυτοκίνητο, μηχανή ή και ποδήλατο, ενώ υπάρχουν και ΚΤΕΛ που ενώνουν το λιμάνι της Αίγινας και την Αγία Μαρίνα με το Μοναστήρι του Αγίου Νεκταρίου (2 φορές τη μέρα).
Όταν φτάσεις στο σημείο, θα νιώσεις τεράστιο δέος από τον όγκο του κτίσματος, από την ενέργεια του χώρου, από τη θέα τριγύρω αλλά και από τις ιστορίες που θα ακούσεις αν ρωτήσεις τις μοναχές που ζουν εκεί.
Στην Αίγινα, ένα από τα πιο όμορφα νησιά του Αργοσαρωνικού, που απέχει μια ανάσα από το λιμάνι του Πειραιά, το καλοκαίρι δεν τελειώνει ποτέ!
Ακόμη και το φθινόπωρο ο καιρός είναι γλυκός και στις ακρογιαλιές της μπορείτε να χαρείτε τον ήλιο και τη θάλασσα, ενώ στα ουζερί της θα απολαύσετε ολόφρεσκα θαλασσινά.
Γιορτή του Φιστικιού ή Aegina Fistiki Fest
Αν μια απόδραση ξεγνοιασιάς στην Αίγινα, λοιπόν, σας φαίνεται ελκυστική ιδέα, χάρη στη «Γιορτή του Φιστικιού» ή «Aegina Fistiki Fest», που διοργανώνεται κάθε Σεπτέμβριο, γίνεται πραγματικά ακαταμάχητη!
Η «καρδιά» του «Aegina Fistiki Fest» χτυπά στο λιμάνι της Αίγινας, όπου κατά μήκος της παραλίας στήνονται πάνω από 60 περίπτερα που προσφέρουν στους επισκέπτες μεγάλες ποσότητες φιστικιού, σε όλες τις μορφές και τις παραλλαγές του. Εκεί θα βρείτε από φρέσκα φιστίκια, ψημένα, με αλάτι ή χωρίς, μέχρι γλυκά με βάση το φιστίκι σε πολλές παραλλαγές και γεύσεις, όπως γλυκά του κουταλιού, σοκολατοδημιουργίες κ.ά. Επιπλέον, θα μπορείτε να επιλέξετε ανάμεσα και σε πολλά άλλα ντόπια προϊόντα, όπως μέλι και τυριά. Επίσης, θα έχετε την ευκαιρία να γνωρίσετε και παραδοσιακά αντικείμενα από πηλό, δαντέλες από κοπανέλι, χειροποίητα κοσμήματα κ.ά.
Το «Aegina Fistiki Fest» έχει καθιερωθεί ως θεσμός και διοργανώνεται από τον Δήμο της Αίγινας, υπό την αιγίδα της Περιφερειακής Ενότητας Νήσων Σαρωνικού. Η επιτυχημένη διεξαγωγή της εκδήλωσης βασίζεται στη συνεργασία των καλλιεργητών φιστικιάς και άλλων παραγωγών του νησιού, αλλά και στη σύμπραξη πολλών καλλιτεχνών και πλήθους εθελοντών, που συντονίζονται από την οργανωτική επιτροπή.
Στο πρόγραμμα των εκδηλώσεων περιλαμβάνονται ψυχαγωγικές εκδηλώσεις με τραγούδι, παραδοσιακούς χορούς, παραστάσεις, διαλέξεις, ξεναγήσεις σε μουσεία και αρχαιολογικούς χώρους.
Ωστόσο, το προβάδισμα αυτές τις ημέρες δίνεται στη γαστρονομία, με επώνυμους chefs που μαγειρεύουν δημόσια απίθανες γευστικές δημιουργίες με βασικό υλικό το φιστίκι Αιγίνης, το οποίο είναι προϊόν ΠΟΠ. Επίσης, στη «Γαστρονομική Γωνιά» θα έχετε την ευκαιρία να απολαύσετε τα φιστίκια Αιγίνης και τις γευστικές παραλλαγές τους δίπλα στη θάλασσα.
12ο Aegina Fistiki Fest 2021
Το 12ο Aegina Fistiki Fest 2021 σε λίγες ημέρες ξεκινάει, με τα τσαρούχια τις προφεστιβαλικές εκδηλώσεις του και θα διαρκέσει από 16 έως 19 Σεπτεμβρίου.
Επίσημη Αφίσα Γιορτή του Φιστικιού / Aegina Fistiki Fest 2021 / Περισσότερα στο www.aegina.gr
Μπορείτε να συνδυάσετε την μονοήμερη εκδρομή μας στην Αίγινα και στον Άγιο Νεκτάριο στις 19 Σεπτεμβρίου και να δείτε από κοντά και μοναδική Γιορτή του Φιστικιού στην Αίγινα. Μια μοναδική εμπειρία θρησκευτικού – θεματικού τουρισμού, που θα σας μείνει αξέχαστη.
Η βόλτα στη Ακροναυπλία, με τα πολλά αξιοθέατα, θα σας μείνει αξέχαστη και η θέα πραγματικά ανταμείβει την κουραστική προσπάθεια της ανάβασης!
Στους πρόποδες του Παλαμηδιού βρίσκεται το φρουριακό συγκρότημα της Ακροναυπλίας. Τα πρώτα οχυρωματικά έργα ανιχνεύονται στους κλασσικούς χρόνους, ενώ αναφέρονται και από τον Παυσανία. Τις υπάρχουσες οχυρώσεις ενίσχυσαν Βυζαντινοί, Φράγκοι και Ενετοί.
Ένας μεγάλος, ευχάριστος περίπατος που ξεκινά από το κέντρο του Ναυπλίου πραγματοποιεί τον γύρο της Ακροναυπλίας, περνά από την παραλία Αρβανιτιά και καταλήγει στο φάρο.
Η πρόσβαση στην Ακροναυπλία γίνεται από τα σκαλοπάτια που υπάρχουν ή από τον ασφαλτοστρωμένο δρόμο που οδηγεί ως την κορυφή και τη μια είσοδο του κάστρου.
Ανάμεσα στα πολλά αξιοθέατα αυτής της διαδρομής, αξίζει να αναζητήσετε πάνω στα τείχη τα λιθανάγλυφα του Αγίου Μάρκου, όπως επίσης και τους προμαχώνες του Μοντσενίγο, Ντολφίν και Γκριμάνι.
Ο Βράχος της Ακροναυπλίας προσφέρει μια πανοραμική θέα στην Παλαιά Πύλη, το μοναδικό Μπούρτζι και την όμορφη παραλία της Αρβανιτιάς.
Το φρούριο Ακτοναυπλιά βρίσκεται στο βραχώδης χερσόνησο της Ακροναυπλίας.
Είναι το παλαιότερο Κάστρο στο Ναύπλιο και τα χαμηλότερα τμήματα χρονολογούνται από την Εποχή του Χαλκού.
Από το 1936 έως το 1956 το φρούριο της Ακροναυπλίας χρησιμοποιήθηκε ως ελληνική πολιτική φυλακή.
Ο πιο γρήγορος και εύκολος τρόπος για να επισκεφτεί κανείς το κάστρο είναι από την πλατεία του Ψαρομαχαλά ή πλατεία Πολιτικού Νοσοκομείου, στα δυτικά πλευρά της πόλης, υπάρχει ένας ανελκυστήρας του ξενοδοχείου “Ξένια”, που σας μεταφέρει στο Φρούριο.
Ωστόσο μπορείτε να φτάστε στο Kάστρο της Aκροναυπλίας και ανηφορίζοντας ανατολικά του Πάρκου Σταϊκόπουλου και από την πλατεία Aρβανιτιάς, ή από τη δρομόσκαλα της Kαθολικής Eκκλησίας Μεταμόρφωσης και την πύλη του Kάστρου των Tόρων.
Highlights Προορισμού:
Περιήγηση στο ιστορικό Ναύπλιο και τα κορυφαία αξιοθέατα θα σου μείνει ως μια από τις πιο ευχάριστες βόλτες σου.
Αρχαιολογικός Χώρος Μυκηνών
Οι Μυκήνες ήταν αρχαία πόλη της Αργολίδας κοντά στο βουνό Τρητός κι απέναντι απ’ τον Αργολικό κόλπο. Ο αρχαιολογικός χώρος των Μυκηνών βρίσκεται περίπου 90 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά της Αθήνας, στη βορειοανατολική Πελοπόννησο. Κατά τη 2η χιλιετία π.Χ., οι Μυκήνες ήταν ένα από τα μεγαλύτερα κέντρα του ελληνικού πολιτισμού, αποτελώντας ένα ισχυρό στρατιωτικό φρούριο που δέσποζε στο μεγαλύτερο μέρος της νότιας Ελλάδας. Η περίοδος της ελληνικής ιστορίας μεταξύ 1600 π.Χ. έως περίπου το 1100 π.Χ. ονομάζεται «μυκηναϊκή», αναφερόμενη στις Μυκήνες. Στο απόγειο της δόξας τους, το 1350 π.Χ., το κάστρο και η κάτω πόλη είχαν 30.000 κατοίκους και ήταν έκτασης 32 εκταρίων. Πρώτος ο Όμηρος αναφέρει την πόλη περιγράφοντάς την με τα λόγια «ευρυάγυιαν, πολύχρυσον». Wikipedia
Αρχαιολογικό Μουσείο Μυκηνών
Το Αρχαιολογικό Μουσείο Μυκηνών βρίσκεται στις παρυφές της ακρόπολης των Μυκηνών και άρχισε τη λειτουργία του τον Ιούλιο του 2003. Wikipedia
Θολωτός τάφος του Ατρέως
Ο Θησαυρός του Ατρέα, Τάφος του Ατρέως ή Τάφος του Αγαμέμνονα είναι ένας μεγάλος θολωτός τάφος στον λόφο της Παναγίτσας στις Μυκήνες, που κατασκευάστηκε κατά την εποχή του Χαλκού περίπου το 1250 π.Χ. Το πέτρινο υπέρθυρο πάνω από την πόρτα ζυγίζει 120 τόνους, με διαστάσεις κατά προσέγγιση 8,3 x 5,2 x 1,2 μέτρα, το μεγαλύτερο στον κόσμο. Ο τάφος χρησιμοποιήθηκε για άγνωστη περίοδο. Αναφέρθηκε από τον Ρωμαίο γεωγράφο Παυσανία τον 2ο αιώνα μ.Χ., ήταν ακόμη ορατό το 1879 όταν ο Γερμανός αρχαιολόγος Ερρίκος Σλήμαν ανακάλυψε τους τάφους κάτω από την «αγορά» στην Ακρόπολη των Μυκηνών. Ο τάφος ίσως κράτησε τα ερείπια του κυρίαρχου που ολοκλήρωσε την ανοικοδόμηση του φρουρίου ή ενός από τους διαδόχους του. Ο τάφος είναι στο ύφος των άλλων θολωτών τάφων της Μυκηναϊκής Ελλάδας, εκ των οποίων υπάρχουν εννέα συνολικά γύρω από την ακρόπολη των Μυκηνών και πολλοί άλλοι στην Αργολίδα. Ωστόσο, χάρις στο μνημειακό σχήμα και μεγαλείο του, είναι ένα από τα πιο εντυπωσιακά μνημεία που σώζονται από τη μυκηναϊκή περίοδο. Wikipedia
Φρούριο Παλαμηδίου
Το Παλαμήδι είναι φρούριο στο Ναύπλιο το οποίο κατασκευάστηκε το 1687 από τους Βενετούς, ύστερα από την κατάληψη του λόφου στον οποίο βρίσκεται, μετά από σφοδρή μάχη με τους Οθωμανούς κατά τον Βενετοτουρκικό Πόλεμο. Ο λόφος πάνω στον οποίο βρίσκεται έχει ύψος 216 μέτρα και η ανάβαση στο Παλαμήδι γίνεται είτε μέσω αμαξωτής οδού είτε μέσω μιας σκάλας με πολλά σκαλοπάτια. Το 1715, κατά την διάρκεια του τελευταίου Βενετοτουρκικού Πολέμου οι Οθωμανοί το κυρίευσαν αφού ανατίναξαν τμήμα του. Wikipedia
Μπούρτζι
Ο Θαλασσόπυργος ή «Καστέλι» κατά τους Ενετούς και «Μπούρτζι» κατά τους Τούρκους, είναι μικρή νησίδα μπροστά στο λιμένα του Ναυπλίου, ακριβώς απέναντι από το επάκτιο πυροβολείο των «Πέντ΄ – Αδερφιών», καλυπτόμενη πλήρως από παλαιό ενετικό Φρούριο στο οποίο οφείλει και το όνομά της. Το Φρούριο αυτό ανεγέρθη από τους Ενετούς μετά την αποχώρηση του Μαχμούτ Πασά το 1473, εφοδιάζοντας το με νεώτερα πυροβόλα. Το 1502 οι Ενετοί, μεταβάλλοντας με οχυρώσεις τη ΝΔ πλευρά της Ακροναυπλίας σε αυτοτελή προμαχώνα με επάλξεις, συνέδεσαν αυτόν με τεχνητό βραχίονα από ογκόλιθους στον οποίο προσέδεναν αλυσίδα η οποία έφθανε μέχρι τον Θαλασσόπυργο για την προφύλαξη του λιμένα και της πόλης, εξ ου και το όνομα «Λιμένας της Αλύσου». Μετά τη συνθήκη του Κάρλοβιτς οι Ενετοί ανήγειραν στη νησίδα ισχυρότατο Πύργο και προμαχώνες με πυροβόλα, δημιουργώντας έτσι το γνωστό Φρούριο που δεσπόζει σήμερα στην είσοδο του λιμένα του Ναυπλίου. Κατά την Ελληνική επανάσταση του 1821 ο Θαλσσόπυργος κατελήφθη, το 1822, από 50 οπλοφόρους και 150 πυροβολητές, των οποίων ηγούνταν οι Χέιστινγκς, Άνερμαν, Χάνεκ και Δημήτριος Καλλέργης. Αυτοί τελούσαν υπό την ηγεσία του Γάλλου ταγματάρχη Φ. Wikipedia
Τίρυνθα
Η Τίρυνθα είναι πόλη της Αργολίδας στην Πελοπόννησο. Αρχαιολογικές ανασκαφές στην περιοχή πραγματοποιήθηκαν την περίοδο 1884-1885 από τον Ερρίκο Σλήμαν, που έφερε στο φως την αρχαία Τίρυνθα και τα ξακουστά «κυκλώπεια» τείχη της, τα οποία, σύμφωνα με το μύθο, έχτισαν οι ίδιοι οι Κύκλωπες. Ο πρώτος μυθικός βασιλιάς της πόλης ήταν ο Προίτος, αδελφός του Ακρίσιου, βασιλιά του Άργους. Στη μυθολογία, ο βασιλιάς της Τίρυνθας, Ευρυσθέας, διέταξε τους άθλους του ήρωα Ηρακλή. Η Τίρυνθα καταστράφηκε ολοσχερώς από τους Αργείους τον 5ο αιώνα π.Χ. και ο πληθυσμός της εξορίστηκε. Wikipedia
Αρχαιολογικό Μουσείο Ναυπλίου
Το Αρχαιολογικό Μουσείο Ναυπλίου είναι μουσείο στο Ναύπλιο της Αργολίδας στην Ελλάδα. Wikipedia
Μουσείο Κομπολογιού
Mια μοναδική συλλογή στον κόσμο από χίλια (1000) περίπου κομπολόγια που χρονολογούνται από το 1700 έως το 1950, από ατόφιο κεχριμπάρι, κεχριμπάρι-μαστίχα, κεχριμπάρι-φατουράν, μαύρο (γιούσουρι) και κόκκινο κοράλλι, ελεφαντόδοντο, κόκκαλο, κέρατο, έβενο κλπ.
Στο Μουσείο εκτίθενται κομπολόγια από τη συλλογή με ιστορική διαδρομή σε 4 μικρές αίθουσες:
Στην αίθουσα Α: Ινδουιστών, Βουδιστών, Μουσουλμάνων
Στην αίθουσα Β: Ροζάρια καθολικών και κομποσκοίνια από μοναστήριαNafplio.gr
Λιοντάρι των Βαυαρών
Mεταξύ της εκκλησίας των Aγίων Πάντων και του σημερινού νεκροταφείου της πόλης, συναντά κανείς, στην οδό Mιχαήλ Iατρού, ένα εξαιρετικής τέχνης γλυπτό μνημείο, και από τα σημαντικότερα του 19ου αιώνα στην Eλλάδα, γνωστό ως το Λιοντάρι των Bαυαρών, που χρονολογείται το 1840 με 1841. Nafplio.gr
Ο ποταμός Λούσιος αστράφτει στο φαράγγι του. Αρχαίοι ναοί και παλιά μοναστήρια καθαγιάζουν τον τόπο. Ιστορικά χωριά με παραδοσιακή αρχιτεκτονική και καλόγουστους πέτρινους ξενώνες. Η Ορεινή Αρκαδία: ένας ξεχωριστός, σχεδόν «μυθικός» προορισμός στην καρδιά της Πελοποννήσου. Στεμνίτσα, Δημητσάνα, Καρύταινα, Αρχαία Γόρτυνα, Μονές Προδρόμου και Φιλοσόφου. Ραφτινγκ, πεζοπορία, παραδοσιακά προϊόντα και νόστιμες τοπικές συνταγές, ένα μοναδικό στην Ελλάδα Μουσείο Υδροκίνησης. Μπορείτε να τα απολαύσετε όλα ακόμη και σε ένα Σαββατοκύριακο.
Τα ταξίδια σχεδόν πάσης φύσεως λόγω πανδημίας έχουν ανασταλεί, όμως το «σχεδόν» αφήνει ένα μικρό παραθυράκι για ένα πολύ συγκεκριμένο είδος ταξιδιού: τα νοητά.
Πάμε στην λοιπόν στην Ορεινή Αρκαδία, όπου με μια πρόταση μπορείς να την παρουσιάσεις ως εξής:
«Πλούσια παράδοση, υποβλητική φύση, ιστορικά χωριά, μοναστήρια και αρχαίες πολιτείες.»
Αξίζει να δείτε:
Τα διάσημα χωριά της Ορεινής Αρκαδίας
Απλώνονται στις δασωμένες πλαγιές με τα πέτρινα κεραμοσκεπή σπίτια και τις εκκλησίες με τα κομψά καμπαναριά. Δημητσάνα, Στεμνίτσα, Καρύταινα. Κάθε χωριό και μια μακρόχρονη ιστορία, κάθε γειτονιά και ένα οικιστικό κόσμημα. Σε όλα θα βρείτε αξιοθέατα και άπλετη ομορφιά. Στη Δημητσάνα θα επισκεφθείτε την ονομαστή Βιβλιοθήκη της και το Μουσείο Υδροκίνησης. Στη Στεμνίτσα θα θαυμάσετε τον πύργο του Ροϊλού, το αρχοντικό του Μπουρνάζου και εκκλησίες του 12ου και του 15ου αιώνα.
Στην Καρύταινα θα εντυπωσιαστείτε από το κάστρο που το λένε «Τολέδο της Ελλάδας»: κτίστηκε τον 13ο αιώνα και ήταν από τα πιο σημαντικά της Πελοποννήσου.
«Ερημίτες» στο φαράγγι: οι Μονές Προδρόμου και Φιλοσόφου
Με τη γλυκιά γεύση του λουκουμιού που θα σας φιλέψουν οι μοναχοί, θα βγείτε στα ξύλινα μπαλκόνια της μονής Προδρόμου που κρέμεται πάνω από το φαράγγι του Λούσιου από τον 16ο αιώνα: η θέα μόνο ως θεϊκή μπορεί να χαρακτηριστεί. Η ομορφιά της φύσης της Πελοποννήσου βρίσκεται όλη εδώ, απλωμένη στα πόδια σας.
Σε πολύ κοντινή απόσταση από τη μονή Προδρόμου, ένα εκπληκτικό μονοπάτι που κατηφορίζει μέχρι το ποτάμι του Λούσιου και ανηφορίζει στην απέναντι πλαγιά του φαραγγιού, θα σας φέρει στην Νέα Μονή Φιλοσόφου, που κτίστηκε το 1691. Δείτε δίπλα της το καθολικό της παλιάς μονής του 10ου αιώνα και μετά μπείτε στη Νέα Μονή, για να θαυμάσετε τις τοιχογραφίες του 1693, ένα από τα σπουδαιότερα αξιοθέατα της περιοχής.
Αρχαία Γόρτυνα: οι Αρχαίοι στην κοιλάδα
Το σημαντικότερο μνημείο στην ορεινή Αρκαδία από το αρχαίο παρελθόν της κοιλάδας του Λούσιου και ένας τόπος πολύ ενεργειακός. Τα λείψανα της πόλης που ήκμασε στην κλασική και την ελληνιστική εποχή βρίσκονται στην έξοδο του φαραγγιού. Οι ανασκαφές αποκάλυψαν τις δύο ακροπόλεις, δύο Ασκληπιεία, λουτρικές εγκαταστάσεις, ναούς, ιαματικά λουτρά.
Με τη δύναμη του νερού: το ξεχωριστό Μουσείο Υδροκίνησης
Μοναδικό στο είδος του στην Ελλάδα, παρουσιάζει τηv τεχνολoγία της πρoβιoμηχαvικής επoχής, η οποία εκμεταλλεύεται την κινητήρια δύναμη του νερού. Στον αναστηλωμένο μπαρουτόμυλο, το βυρσοδεψείο, τη νεροτριβή, το ρακοκάζανο, τον νερόμυλο θα μάθετε για τον τρόπο λειτουργίας των εγκαταστάσεων και την παραγωγή των προϊόντων
Η θρυλική Τρίπολη
Επίκεντρο στην περιοχή η πρωτεύουσα του νομού Αρκαδίας είναι κτισμένη σε υψόμετρο 650μ.
Ιδρύθηκε στις αρχές του 14ου αιώνα και μέχρι τα τέλη του 19ου αιώνα λεγόταν Τριπολιτσά. Πολλοί κατακτητές, όπως οι Ενετοί και οι Τούρκοι, άφησαν εδώ τα ίχνη τους. Στην Τρίπολη υπάρχουν ακόμη κάποια διατηρητέα νεοκλασικά κτήρια και αξιόλογες εκκλησίες, μεγάλες πλατείες και πάρκα. Αξίζει να δείτε το Πολεμικό Μουσείο, το Πνευματικό Κέντρο, τη Ματζούνειο Δημόσια Κεντρική Βιβλιοθήκη και το εξαιρετικά οργανωμένο Αρχαιολογικό Μουσείο, σε κτήριο του Τσίλερ, όλα σπουδαία αξιοθέατα που θα πλουτίσουν τις πολιτισμικές σας εμπειρίες από την περιοχή.
Θησαυροί της Ορεινής Αρκαδίας
Rafting και πεζοπορία στο Λούσιο
Ιδανικός για rafting με φουσκωτές βάρκες 6-8 ατόμων είναι ο ποταμός Λούσιος. Το φαράγγι του ενδείκνυται, επίσης, για πεζοπορία. Σε αυτόν τον τόπο της Πελοποννήσου, οι λάτρεις των σπορ στη φύση σίγουρα θα γεμίσουν τις μπαταρίες τους.
Προϊόντα τοπικής παράδοσης
Τα μικρά τετράγωνα ζυμαρικά που θα δείτε στα μαγαζιά με παραδοσιακά προϊόντα, τα λένε «τουτούμια». Αξίζει να αγοράσετε και τα άλλα χειροποίητα ζυμαρικά, βότανα ή γλυκά.
Στο εσωτερικό ενός σπιτιού της Ορεινής Αρκαδίας
Πώς ήταν το εσωτερικό του παραδοσιακού σπιτιού της Ορεινής Αρκαδίας; Θα το δείτε στο Λαογραφικό Μουσείο της Στεμνίτσας, μαζί με αναπαραστάσεις παραδοσιακών εργαστηριών.
